Tijd voor verandering

Vandaag kwam voor mij het moment dat er als een donderslag bij heldere hemel een inzicht binnen kwam vliegen: ik verdoe veel te veel van mijn tijd aan zinloze activiteiten.

Ik ben altijd geobsedeerd geweest door groei en beter worden in mijn bezigheden. Groeien als mens, maar ook groeien binnen een specifieke omgeving, zoals basketbal, en vooral ook games.

Sinds mijn middelbare schooltijd breng ik vele uren door achter mijn computer, geboeid door de spellen op het scherm. In de tussentijd heb ik aardig wat slagen gemaakt, maar de bezetenheid die ik soms kan hebben met betrekking tot games, blijft ongezond en nutteloos.

Er is niemand die er baat bij heeft en het is daarmee een grote blok tijd die asociaal gebruikt wordt, terwijl er zoveel mogelijkheden zijn om tijd zinvol in te vullen, vanuit je eigen kracht.

Het roer om

Ik kan lang stilstaan bij wat ik allemaal anders had moeten doen, en hoeveel uren ik ergens anders in had kunnen investeren. Maar dat is zinloos. De tijd voor verandering is nu en die tijd vereist alle aandacht.

Het eerste wat mij opvalt na het erkennen van deze game-verslaving is een opgelucht gevoel. Ik verstop mezelf niet langer achter smoezen en pretendeer niet langer gamen altijd maar ‘leuk’ en ‘ontspannend’ te vinden.

Ik voel soms aardig wat onrust en woede in mijn lijf, nadat ik weer een dag heb besteed aan het spelen van de spelletjes en het kijken naar professionals die gamen, alleen maar om beter te worden in dat segment. Ik erkende de woede niet naar buiten toe, vooral omdat ik het nonchalante en relaxte altijd voor me heb werken en ik dit als onderdeel zie van mijn identiteit.

Dit liet het echter niet verdwijnen. De teleurstelling die ik iedere keer in mezelf had nadat ik weer had toegegeven aan de obsessie, blijft echt en pijnlijk, en zal nooit bijdragen aan een beter kwalitatief leven.

En daarom is het tijd voor verandering.

Passie

Ik kijk met bewondering naar mensen die zich gepassioneerd met bepaalde projecten bezighouden. Ik word enthousiast van mensen die zich zo toegewijd, met een interessant doel voor ogen, inzetten. Ik heb altijd het gevoel dat dit mijn eigen einddoel is, maar dat ik op dit moment niet de juiste weg zie.

En daarom bleef ik maar gamen, omdat het veilig was en ik er groei in realiseerde. Maar echte voldoening, zal ik nooit in het overmatige spelen vinden.

Daarnaast ontdekte ik laatst het flexibele perspectief om te zien hoe je het zou vinden als iemand anders bepaalde activiteiten uit zou voeren, in plaats van het bekijken van deze situatie vanuit jezelf. Dit schept ruimte tussen eventuele angsten die je hebt en datgene wat je graag wilt ondernemen, door in eerste instantie de acties vanuit iemand anders te beoordelen.

En ik zou nooit iemand kunnen bewonderen die de hele dag achter de computer zit om spelletjes te spelen.

Ik bewonder de mensen die vrijwilligerswerk doen. Ik bewonder de mensen die gefocust aan een mooi project werken, daar veel tijd en energie in stoppen, en er gewoon het beste van proberen te maken. Ook al faalt het soms alsnog. Ik bewonder mensen die tijd en ruimte scheppen in hun dagelijkse leven om stil te staan via meditatie, natuur en wat voor medium dan ook.

Ik bewonder de veranderingen die zij ooit gedurfd hebben te realiseren en vanuit dat perspectief, krijg ik het vertrouwen dat dit is wat ik zelf graag wil doen en wie ik wil zijn.

Het is tijd voor verandering.

Nieuwe inspiratie

Schrijf je in en ontvang maandelijks de laatste teksten en gedichten van de man zonder jas :-)