In de morgenstond

Wanneer je nog rustig de zandkorrels uit je ogen aan het wrijven bent, is er vaak ruimte voor een waardevolle stilte.

Een stilte die je een moment van inzicht biedt in de zee aan gedachten en je confronteert met het woeste onbewustzijn.

Dit kunnen vaak heftige ontmoetingen zijn, omdat het onbewustzijn zich normaal gesproken in de schaduw verschuilt en zich alleen gemaskeerd laat zien, via frustraties, woede en verdriet.

De morgenstond biedt dan een kans, een kans op inzicht die je met beide handen aan moet willen pakken.

Schuif je angst opzij en maak ruimte voor jezelf.

Ik hoop dat dit spirituele gedicht je op termijn bekend voor gaat komen, en dat dit terugkerende bewustzijn mag dienen als een mooi stappenplan richting innerlijke vrede.

Gedicht: in de morgenstond

Vanochtend werd ik wakker en keek in het rond
ik zag hoe je daar in de morgen stond
Verzonken in gedachten, starend naar buiten
zoekend naar antwoorden daar achter de ruiten

Je leek verloren, geen idee wat te doen
je kwam jezelf tegen en kreeg van katoen
De innerlijke stem een irritante souffleur
ieder daglicht in een negatieve kleur

De stilte meedogenloos, de ego onthuld
die kleine pukkel plotseling een dikke bult
Je zei: “Mijn ego strooit steeds zout in mijn wond”
ik glimlachte en zei, “maar jij hebt goud in je mond”.

Nieuwe inspiratie

Schrijf je in en ontvang maandelijks de laatste teksten en gedichten van de man zonder jas :-)