Ik hou van jou

Interessante uitspraak eigenlijk, ‘ik hou van jou’, want zonder een etymologisch woordenboek te gebruiken, bedacht ik me vandaag dat het wellicht wel eens af zou kunnen stammen van ‘ik houd me vast aan jou’. En dus leek het mij best boeiend om eens te onderzoeken wat ‘houden van’ nou eigenlijk echt betekent.

Op onderzoek

Dus toch maar eens dat woordenboek erbij gepakt en gekeken bij ‘houden‘, CTRL+F op ‘houden van’ en daar kwam een interessante, oude, beschrijving uit:

“968. Houden van iemand,

d.w.z. iemand liefhebben. In de middeleeuwen beteekent houden van iets in leen hebben van, iemands vasal zijn (fr.tenir (un fief) de quelqu’un), afhankelijk zijn; vandaar om iemand geven, zich om iemand bekommeren; ophebben met(vooral in de uitdr. vele van hem selven houden, d.i. hoogmoedig, ingebeeld zijn), waaruit zich de tegenwoordige beteekenis van liefhebben, beminnen kan hebben ontwikkeld; fri. fen immen hâlde. Zie het Mnl. Wdb. III. 632-634; Ndl. Wdb. VI, 1148, maar ook in het hd. halten von einem (sich im Sinne mit halten auf einen berührend), iemand hoogachten, met iem. ophebben”

Interessant! Dus het heeft in de oude betekenis o.a. iets weg van ‘lenen’, ‘afhankelijkheid’, en ‘geven om’. Drie kernelementen die wat mij betreft ook de kern van een relatie beschrijven. Tijd om in de details te duiken.

Lenen

Het feit dat je iets ‘houdt’ van iemand, betekent dus o.a. dat het niet van jou is, maar tijdelijk, in leen. Houden van iemand heeft dus een interessante vergankelijkheid verwerkt in zijn betekenis. Mensen en relaties zijn gemaakt om te kunnen veranderen, om vergankelijk te zijn. En toch willen we dat nog wel eens vergeten.

Want in wezen vereist het aangaan van een ‘houden van’-relatie met iemand, de flexibiliteit om het ook weer terug te kunnen geven, wanneer die ander daarom vraagt. Als je dat niet kunt, dan zou je het ook niet moeten ‘vasthouden’ in de eerste plaats, aangezien het de basis is van je verstandshouding.

Ik vind deze afgesproken tijdelijkheid een mooi uitgangspunt, omdat als we dit werkelijk zo zouden ervaren, er minder verdriet en conflict zou zijn op het moment dat een relatie von voorbij is. Want het enige dat dan gebeurt, is het teruggeven aan diegene wat hem toekomt, dat wat jij voor hem of haar tijdelijk vasthield.

Afhankelijkheid

Relaties zijn hoe dan ook gefundeerd op afhankelijkheid. Een relatie impliceert immers een verstandhouding, een connectie tussen twee mensen of voorwerpen. En aangezien jij maar een van de twee bent, ben je automatisch afhankelijk van de ander om de relatie in stand te houden.

Het ontkennen van deze afhankelijkheid is dan ook niet slim om te doen. Dit is een valkuil waar ik zelf nog regelmatig in val. Volledige vrijheid beeld ik mezelf dan in als ultieme droom. Een leven waarin ik compleet kan doen wat ik zelf wil en alle beslissingen zelf kan maken. Ultieme onafhankelijkheid. Maar dat lieve Daan, is een illusie :-).

Ik ging wanhopig op zoek naar een soort volledige afhankelijkheid in mijn relatie met Margje, mijn vriendinnetje. Want de relatie zelf was (en is :-)) hartstikke fijn, maar die afhankelijkheid, ik wist niet wat ik daarmee aan moest. Het paste niet in mijn plaatje van volledige vrijheid, aangezien ik toch soms concessies moest doen en beslissingen moest overleggen.

Maar toen zag ik laatst in dat onafhankelijkheid op die manier een illusie is. Een ontkenning van de relationele wereld waarin we gelukkig leven. Want uiteindelijk zijn we op zoek naar betekenis. Naar een zin in een bepaald kader. Naar een zin in de relaties die we onderhouden. En in kaders, in relaties, ben je altijd afhankelijk.

Het niet langer ontkennen, maar erkennen van deze afhankelijkheid zorgt echter voor een nieuwe kracht, een nieuw soort onafhankelijkheid. Want doordat je niet langer vecht tegen een illusie, kun je je proactief opstellen tegen datgene wat je wel direct onder je controle hebt: je houding. 

En met die open houding, halen we denk ik het maximale uit zowel de afhankelijk- als onafhankelijkheid. 

Geven om

Het meest waardevolle wat we denk ik in een relatie kunnen waarborgen, is het geven om iemand. Geven om is voor mij de kern van liefde. En onvoorwaardelijk.

Taaltechnisch valt het ook mooi samen met ‘houden van’, want zoals ik eerder benoemde bij het kopje ‘lenen’, is een belangrijk uitgangspunt bij ‘houden van’, dat je dit ook weer terug kunt geven. Dan geef je namelijk pas echt om iemand, denk ik. Wanneer je ook om iemand kunt geven, ook al staat die persoon niet (meer) in een directe relatie met jou. Wanneer je niets van iemand vasthoudt, maar hem of haar toch wat kunt geven.

Een onvoorwaardelijke empathie. Een begrip en flexibiliteit om je te kunnen verplaatsen in wie dan ook. En wanneer je dit kunt opbrengen, dan is dat al een gift.

 

Nieuwe inspiratie

Schrijf je in en ontvang maandelijks de laatste teksten en gedichten van de man zonder jas :-)

Eén reactie op “Ik hou van jou”

  1. Henny kramers schreef:

    Je schrijfsel gelezen en het houdt me wel bezig. Ik geloof niet in volledige vrijheid, je zult altijd leven in relatie tot of met anderen, in welke vorm dan ook. Ik denk dat de term: vrijheid in gebondenheid of vrijheid in verbondenheid meer op zijn plaats is.
    Je hebt altijd te maken met iets anders dat naast jou bestaat: de familie waar je uit voortkomt, de maatschappij waar je in leeft, je geliefde, je buren, je werkgever, enz.
    Je bepaalt wel zelf hoe groot de ver- of gebondenheid is, dat is je speelruimte en die is op zich al boeiend genoeg.
    Het verbreken van een relatie door al of niet eigen keuzes, kan bv door de dood,
    brengt je tot het besef, dat jijzelf ook iets verliest, nl. hetgeen je aan de ander gegeven hebt en bij jou blijft het stuk achter dat je gekregen hebt. Daar moet je mee verder leven. Groetjes, oma