De boskabouter

Er zijn genoeg momenten in je leven waarop je denkt, wat nu?

Je bent op zoek naar een vonk van inspiratie om je vervolgacties te bepalen, maar de oplossing lijkt zoek in de zee aan dagelijkse routines.

Het ontbreekt je aan ruimte en je leven voelt geleefd. Dus er is maar één oplossing: knopen doorhakken!

Keuzes kunnen en durven maken, en daarbij nee zeggen, is een bijzondere vaardigheid, waarvan maar weinig mensen zich beseffen hoe fijn het is. Een skill die je leven in balans houdt en ruimte laat voor hetgene wat voor jou het meest belangrijk is.

Ik heb de basics hiervan ook moeten leren, omdat ik me van links naar rechts haastte om iedere sociale verplichting te kunnen halen en niks te willen missen. Want daar draait het om: niets willen missen. De angst die ons allen dagelijks bezighoudt.

Mijn gedichtje hieronder heb ik een keer geschreven terwijl ik in de trein zat en zelf aan het worstelen was met de veelvuldigheid aan bomen in het bos. Ik was op zoek naar een leuke metafoor om mij op weg te helpen, en daar kwam de vriendelijke en altijd behulpzame boskabouter om het pad door het bos te tonen.

Ik hoop dat deze bebaarde vriend jou ook op weg kan helpen wanneer nodig :-).

gedicht: de boskabouter

Ik liep door het bos en zag alleen maar bomen
had geen idee hoe ik eruit kon komen
Toen was daar plots een oude kabouter
een soort bosagent en zijn naam was Wouter

Hij vroeg vriendelijk: “Ben je verdwaald?”
ik zei ja, en voelde dat ik had gefaald
“Kom kom,” zei hij, en pakte zijn kaart
zijn gezicht stralend, terwijl hij streek over zijn baard
“Je hakt daar een paar bomen om, en dan zie je het pad.”
“Je ziet mogelijkheden die je nooit eerder had.”
“Zelfs ruimte om te ontspannen op het zachte mos,
en voor je het weet, is daar het einde van het bos.”

Nieuwe inspiratie

Schrijf je in en ontvang maandelijks de laatste teksten en gedichten van de man zonder jas :-)