Abstractie

Binnen het creëren van systemen en programma’s hebben we als ontwikkelaars de mooie kans om te abstraheren: alleen datgene laten zien, dat de gebruiker nodig heeft om goed te kunnen functioneren.

Dit biedt enerzijds veel gebruiksvriendelijkheid, comfort en gemak, maar kan ook een keerzijde hebben. We raken als gebruiker namelijk ver verwijderd van de kern. We zijn niet bekend met de processen die onze omgeving tot stand brengen. En daarom kunnen we dit binnen de abstracties, alleen maar accepteren.

In onze dagelijkse maatschappij zien we de grote negatieve kracht van abstractie.

We zien grootschalig vlees-gebruik, maar de kwaliteit van het proces om tot dit vlees te komen, negeren we grotendeels. We zien mensen met dezelfde onzekerheid, maar die zich aansluiten bij verschillende godsdiensten, vanwege de abstractielaag van cultuur, nationaliteit en opvoeding. We zien vluchtelingenstromen, maar we zien niet dat zowel de vluchtelingen als wijzelf dezelfde basisbehoefte hebben van veiligheid.

En zo groeit de onderlinge menselijke verdeeldheid. Leiders van alle mogelijke groeperingen abstraheren onze basisbehoeftes naar verschillende principes, die niet goed met elkaar samen kunnen werken. En dat terwijl we in de kern allemaal op zoek zijn naar hetzelfde.

We zijn vergeten dat we in de basis allemaal mens zijn. We zijn vergeten dat je naam, cultuur, identiteit, opvoeding, allemaal maar abstracties van het mens zijn.

Terug naar de basis

We moeten terug naar de basis. De basis is wat ons verbindt. Het is het fundament van de samenleving, van onze diersoort, van ons als mensen.

Van de Koude Oorlog tot de aanslagen in Parijs, het zijn allemaal gevolgen van de onderlinge verdeeldheid. We erkennen elkaars basisbehoeftes niet en leven volgens de abstracties waarin een IS-lid anders in elkaar steekt dan onze bakker op de hoek.

En zo ontwikkelt het gebrek aan erkenning van de basisbehoefte door tot enorme angst en vervolgens wraakzucht. Want wanneer basisbehoeftes worden afgenomen, ben je als een kat in het nauw, en die maakt zoals we zien regelmatig ‘vreemde’ sprongen.

De enige manier die mijns inziens voorwaarts leidt, is die van collectieve reflectie, en dat begint bij ons, hier in het Westen. We moeten kritisch zijn op onze houding, ons machtsvertoon en op de bij ons gevestigde abstracties. We moeten zoeken naar de overeenkomsten tussen onszelf, IS, de bevolking rondom IS en alle andere mensen. We moeten zoeken naar de basis.

En uiteindelijk kennen we die al lang. Want ga jij maar eens bij jezelf ten rade. Welke kernbehoeftes heb je? Zijn die anders dan die van een ander mens ergens ter wereld?

Alleen in de wereld van de abstracties.

Nieuwe inspiratie

Schrijf je in en ontvang maandelijks de laatste teksten en gedichten van de man zonder jas :-)